Құлады бір ауылға сері Сәкен,
Кешкілік.
Қоналқының дер шағында.
Сыртынан әлгі ауылды байқап, аңдап,
Біріне ақ боз үйдің түсті таңдап.
Бай екен үй иесі,
Қонағына –
Қой сойып,
Қол қусырып, шәйін қамдап.
Асықпай содан кейін жөн сұрады,
– Қонағым, – бар, – дегендей, – еншің әлі.
Омбыдан шыққанына он күн болса,
Сөйлесіп, сырласайық кел, шырағым.
Деді де, шынтағына жастық тастап,
Бір қызық әңгімесін кетті бастап.
Күмбірлеп құлағына тұрып алды,
Естілген бір әуені әуел баста-ақ.
Шал айтқан әңгіменің бір ырғасы,
Жас ару өксуменен ғұмыр жасы.
Өтіпті сүйген жарын аңсап, іздеп,
Ағылып кеудеден – зар, көзден – жасы.
Сыңарын аққу – ару іздейді екен,
Айдында баяғыдай жүзбейді екен.
Келмеске кеткен жарды,
Бір көрсем деп,
Сыңарын қайта-қайта іздейді екен.
Ақсақал бітіргесін әңгімесін,
Сәкеннің сезім билеп жан-денесін.
Жөн сұрап тез аттанып кетті Сәкен,
Сол ару осы маңда бар дегесін.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ