Әлгі әуен құлағында қайта маздап,
Қосылып оны өзі де айта жаздап.
Аттанды ақсақалдың сілтеуімен,
Бар дертті жүректегі қайта қозғап.
Айтқаны ақсақалдың қабыл екен,
Атауы бұл ауылдың – «Шабыра» екен.
Есімі жас арудың – Хабиба қыз,
Жігіттің соры ма екен, бағы ма екен?!
Ауылға бірте-бірте жақындады,
Бейне бір ашылардай ақын бағы.
Сол әуен…
Әлгі өзіне таныс әуен,
Жүрегі жалын атып, лапылдады…
Бұл ауыл күнде жиын,
Күнде думан.
Жалығып көрген емес айғай-шудан.
Өңкей бір,
Өнері асқан қыз бен жігіт,
Баяғы ата-баба жолын қуған.
У да шу,
Ығы-жығы той осында,
Өнерін өңшең өндір аясын ба?
Қосылып ән салады екеу-екеу,
Тербеліп алтыбақан аясында.
Сәкен де жетіп еді тағат таппай,
Жүрегі кеудесінде тулап аттай.
Бір әуен шалқып кетті,
Балқып кетті –
Қалт етіп әлгі жерге қалды тоқтай.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ