Таң ата құлан иек,
Қыл шылбырлы,
Құлагер қайта-қайта кісінеді.
Осылай сәйгүлікке салмақ түсіп,
Қырандай құла түзде алмақ па ұшып?!
Хас сері Сейфолланың асыл жары,
Жамалды –
Түні бойы толғақ қысып…
Сәйгүлік сәл сабырсыз,
Тұр кісінеп,
Беттеді Сейфолла да білгісі кеп.
Тұлпарға «шұрқыраған»,
Шырқыраған,
Қосылды сәби үні –
Тұңғыш рет!
Тұр еді әп-әдемі күн жылынып,
Күздікүн – аспан асты мың құбылып.
Құйғанда қар аралас қара жаңбыр,
Болмастай кімді байқап, кімді біліп.
Қазан да, жылдың ерек – ғажап айы,
Болмайтын шаруаның маза жайы.
Дүние алай-түлей,
Күн күркіреп,
Бар және жарқ-жұрқ еткен нажағайы.
Еткендей соның бәрін дала нәсіп,
Көк дауыл қара бұлтпен жағаласып.
Асығып ақ адырдың бұлақтары,
Жан-жаққа бара жатыр ала қашып.
Қара жер жатушы еді түрін берме
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ