Бұрқанып,
Бұзылуға қалды жақын.
Әзірге Сейфолланың қолындағы,
Бары да,
Нары да сол – жалғыз аты.
Бұл күнде байлық бар ма аттан басқа,
Жоқ және жебеушісі – Хақтан басқа.
Алдына ат түспейді,
Арғымақтың –
Сол үшін,
Болмас енді,
Мақтанбасқа?!
Серінің бір машығы – мақтанышы,
Қол созбас оңайлықпен атқа кісі.
Керек ол –
Қасындағы досы түгіл,
Ығысып жүру үшін жат танысы.
Сегіз күн сәйгүлікті ұстап-баптап,
Жабуын ақ киізден тыстап-қаптап.
Су беріп,
Сұлы беріп,
Көп кездіріп –
Қалдырмай бір құмалақ тышқақтатып.
Таң асып,
Тыпыршиды – ұмтыла ма?!
Сәйгүлік құрақ ұшпай, құр тұра ма?
Байлаулы бесіктегі бала түгіл,
Байлаулы болу қиын – жалқыға да.
Бұл да бір серіліктің ісі ме еді,
Белгісіз – өңі ме еді, түсі ме еді?!
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ