Қыран да осы сәтті байқап қалып,
Тұмсығы қаршығаға ілінгендей.
Дүниені ұстап тұрған уысына,
Дүлей күш қарар емес туысына.
Аздан соң,
Аң мен құстар
«Ақадырдың» –
Тыншыды кіріп алып қуысына.
Байлаулы бағанадан бір ағашқа,
Бұлқынып,
Жұлқынады құла қасқа.
Сәйгүлік сәлден кейін сабыр тапты,
Тағдыры салғаннан соң, сірә, басқа.
Дүние тірлік күйін толғағандай,
Табиғат тілін тауып қолдағандай.
Жадырап шыға келді –
Жарықтық Күн,
Жап-жаңа…
Енді ештеңе болмағандай!
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ