Табиғат өзі дархан, өзі жомарт,
Қазаққа бере салған сый осындай.
Ауасын жұтар болсаң – құмар қанып,
Тұрады тау бөктері мұнарланып.
Шаңқ етіп ұшса қыран шың басынан,
Астында қалар түлкі жұмарланып…
Жақпар тас жантаяды күн түсірмей,
Зорайып тау тұлғасы бір кішірмей.
Әр жерде жылт-жылт етіп жылға жатыр,
Жоғалған батырлардың сүңгісіндей.
Сарыарқа самал барма самалындай,
Желпісе тауысқандай амалыңды-ай.
Қол жатыр жаңа барған жолаушыға
Жаутаңдап жас сұлудың жанарындай.
Бір жұтсаң жата қалып көл суынан,
Боласың дәм татқандай бал-шырыннан.
Батасың бір ғажайып рахатқа,
Арылып тіршіліктің мол шуынан.
Кейкіге таныс бұл маң бала жастан,
Тау асып, шыңдарында сан адасқан.
Қойнауы – алып аңғар, қалың орман –
Қарағай, қайың, талы араласқан.
Ұлытау қай кезде де жан құштары,
Айтады көрген жанның алғыс бәрі.
Қойнаудың құшағына еніп кетсе,
Жоғалтып ұстатпайды аң-құстары,
Қашаннан аң аулауға таңсық әркім,
Жолы жоқ – табиғатқа қарсылардың.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ