Аяндап ауылына қайтады екен,
Амалы таусылған соң аңшылардың.
Аңшы емес, біздің Кейкі қашқын да емес,
Жүрген бір бас сауғалап, босқын да емес.
Жалаң бас, жалаң аяқ жүрген жерлер –
Көлбеңдеп көз алдына жас күнгі елес.
Кетпейді көз алдында тұрып алып,
Бұл жердің бала жастан сыры қанық.
Аунады атамекен, туған жерге,
Аман-сау жеткеніне тірі қалып.
Мынау су бала жастан татқан нәрі,
Биік шың, қалың орман қапталдағы.
Кейкіні баласындай бауырға алып,
Жасырды Ұлытаудың жақпарлары.
Қызықтап Ұлытаудың ғажап көркін,
Ер Кейкі аралады емін-еркін.
Әйтсе де есіне алып, шыдар емес,
Ел-халқын сақтау үшін берген сертін.
Көп жүріп, кейде жатып, демалады,
Бәрібір көңілінде мол алаңы.
Байыздап Ұлытаудың ұларындай,
Бір тастың қуысына паналады.
Құс атып, анда-санда киік атып,
Бұйырған жата берсе дәмін татып.
«Дозақтан» бірде бетер көрінбейді,
Кейкіге өмір сүру босқа жатып.
Кейкінің таусылғандай бек шыдамы,
«Тарс» етіп бесатардан оқ шығады…
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ