Сол көздің шуағына оранғандай,
Алдынан жаңа мақсат жол алғандай.
Бел шешіп,
Бір биікке шықпақ болып,
Бекеніп,
Серт берісіп қол алғандай.
– Хабиба! – деді Сәкен, –
Өзің бе едің?!
Бір әуен естігенім, сезінгенім,
Бір әннің әуенімен ояндым да,
Іздедім,
Содан кейін көз ілмедім.
Талай күн болды соны іздегелі,
Тартты да қыран-қиял түзге мені.
Мінеки, енді соны тауып тұрмын,
Жалғасын сол әуеннің үзбегелі.
Жүріп ем,
Желіп бір күн, шауып бір күн,
Сол әнді іздей-іздей тауып тұрмын.
Дерт еді осы бір ен маған дағы,
Сол дертті өзің ғана сауықтырдың.
Жігіттің жаралғандай бағына бір,
Бұл неткен,
Сиқырлы саз мағына-жыр.
Аңсаған –
Жан шәрбатын қандырайын,
Шырқашы,
Осынау әнді тағы да бір:
– Қамысы Әупілдектің мүше-мүше,
Сарғайдым осынау көлдің суын іше.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ