Әлде зар,
Әлде зауық,
Мұң екенін.
Білмейді,
Өзге де оны біліп болмас,
Жанына ұяласа –
Ұмыт қалмас.
Бір күні –
Не ұрынар,
Не жұлынар,
Бәрібір бір қиялға іліккен Бас.
Сәкенге қарап қалды Хабиба да,
Көз нұры –
Жақұттан ба,
Лағылдан ба?
Апыр-ай,
Бірден баурап бара жатыр,
Бір сезім сөйтуші еді сағынғанда.
Бір сезім шарпығандай тұла бойды,
Дал болды түсіне алмай мына жайды.
Кіріптар күйге түскен мына қалпын,
Бірақ, ол –
Жан адамнан сұрамады.
Біледі жалғыз өзі –өзі ғана.
Басталып бір бақыттың кезі жаңа.
Сұлу мұрт,
Сыптығырдай,
Сұңғақ бойлы,
Жанып тұр шұғыладай көзі ғана.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ