Сол кезде жануарда тағат қалмай,
Жер тарпып, кісінейді көк шұбары.
Көк шұбар бұл Кейкінің жан-жолдасы,
Ақылды ат та болса – нағыз досы.
Ат – серік, жауынгерге – қару серік,
Әйтпесе, не бітірер жалғыз басы!..
***
Ер Кейкі бүгін тағы ерте тұрып,
Тау ішін кезді атпен бірер жүріп.
Жас күні, жігіт күні сағындырып,
Жөнелді Маятасқа бетті бұрып.
Шұбардың қамшы салып сауырына,
Түзеді аттың басын ауылына.
Аты да, өзі де әбден көндіккендей,
Желіне, бұл даланың дауылына.
Қуанып әлденеге есі қашып,
Алыстан туған ауыл есік ашып.
Ағытып жейдесінің түймелерін,
Дем алды рахаттанып, төсін ашып.
Келеді сағынғандай саяжайын,
Маятас мұнартып тұр маядайын.
Кім білсін батыр дей ме, пақыр дей ме,
Алдынан қарсы алады қай ағайын?
Тағдырдың кімдер қарсы жазғанына,
Тәңірдің пендесінде аз ба күнә?!
Дос та емес, туыс та емес,
Асыл жары –
Келеді аңсары ауып Ақжанына.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ