Жүрмейді жалғыз-жарым жасында кім,
Қорықпайсың кім болса да қасындағың.
Қасынан қалдырмауға серт бергендей,
Өлсе де, тірілсе де асыл жарын.
Белгісіз ауылына жетер күні,
Айтты ғой деуге болмас бекер мұны.
Барады барған сайын алаңдатып
Ақжанның аяғы ауыр екендігі.
Ері сай елдің берген бағасына,
Қалмасын қас-дұшпанның табасына.
Бір түнеп Маятасқа, содан кейін,
Құламақ Сарторғайдың сағасына.
Ауылы Сарторғайды жайлап отыр,
Әр үйі бір-бір бие байлап отыр.
Төрт болып екі көзі Ақжан ару,
Батырын күтіп соры қайнап отыр.
Асығыс жеделдетіп сол ауылға,
Келеді аңғар сайдың алабында.
Қолында «қосауызы» алатындай,
Қылт еткен қара болса қарауылға.
Сабылып сардаланың сағымдары,
Алдынан ақ бұлақтай ағындады.
Көрінді қалың қолдай сапта тұрған,
Алыстан Маятастың адырлары.
Боларсың түсіндіріп мұны немен,
Аңдыған қалың әскер түніменен.
Кейкіні осы араға келер-ау деп,
Ұстауға қам жасаған шыныменен.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ