Сарбасты алға салып, ертіп алды,
Әйтпесе біледі олар жолды қайдан.
Отряд жазалаушы – жүз қаралы,
Кетпеген сұстарынан ызғары өлі.
Өлтіріп басын кесіп әкелмекші,
Даланың қолға түссе мұзбалағы.
Сонымен, «Жалаулыға» тартты суыт,
Оңынан іздегеннің айы туып.
Біле алмай қайда екенін қанішерлер,
Жүретін іштерінен ыза буып.
Көбісі жолай алмай ұшқан оққа,
Кеудесін қас-дұшпанның қысқан жоқ па?!
Құтылып ойда жоқта кетті талай,
Түскенде жалғыз басы қалың топқа.
Не болмақ енді қазір сөйткен батыр,
Ерлігі бір өзінің мыңға татыр.
«Жалаулы» – ата-баба жайлауында
Алаңсыз кең көсіліп бейқам жатыр.
Қиянат жан адамға жасамайды,
Қалқалап ағайынды тасалайды.
Қазанда біресе – ет, біресе – сүт,
Ақжанның қолы бір сәт босамайды.
Бұл өмір – бір күн шаттық, бір күн қайғы,
Себепсіз көңіл – перде жыртылмайды.
Шоғына сексеуілдің шыдай алмай,
Ет толы қара қазан бұрқылдайды.
Тағы бір дала жақты шолып алып,
Сенгендей тыныштыққа көңілі анық.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ