Сонан соң үйге кіріп шерлі жүрек,
Шертеді домбырасын қолына алып.
Күйшідей кәдуілгі болмаса да,
Тартқаны көңіліне толмаса да.
Салып ап өзі ұнатқан бір әуенге,
Қоятын шер тарқатып анда-санда.
«Дүние қарап тұрсаң шолақ екен,
Адамдар бір-біріне қонақ екен!» –
Дейтін де дегбірсіз бір күй кешетін,
«Бұл өмір осындай да болады екен!»
Соны айтып қалушы еді ойға батып,
Демейтін қайда рахат, қайда бақыт.
Сонан соң сырт айналып кетуші еді,
Білдіртпей көздің жасын тайғанатып.
Бүгін де көңілінің күйі келмей,
Қабағы қайта-қайта түйілердей.
Қос қолын иығымен қоса қомдап,
Қырандай әлденеге шүйілердей.
– Жүргенше бүйтіп бұғып қалтарыста,
Онан да өлген жақсы арпалыста! –
Деді де, осы ойына бекігендей,
Киініп, жылдам басып шықты тысқа.
Ауылдың азын-аулақ малын қарап,
Жетті Ақжан жан жүрегін жалын қамап.
– Батыр-ау, байқайсың ба, арғы беттен
Анталап келе жатыр қалың қара…
Жақсыға жорымайды бұл қараны,
Байқатып тұр ғой соны күн қабағы.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ