Кейкі де кең көсіліп айтты жайын,
Әбекең басын шұлғып айтқан сайын.
Сапарын әбден біліп алғаннан соң,
Дегендей ыңғай берді «қылма уайым!»
– Қонасың. Түні бойы қонағымсың,
Қиғаның артық болмас маған бір түн.
Дем алып, ас-су ішіп, ат шалдырып,
Сонан соң жүріп кетсең болар, мүмкін.
Тынықсын, қажыды ғой Мәкәлай да,
(Жетеді Әбекеңде ақыл-айла).
– Дуанға сәске түсп
ей жетерсіңдер,
Құр-босқа асығыстық бермес пайда.
Кейкі айтты:
– Және де бар екі-үш солдат,
«Көтеріп» келе жатқан мені «қолдап».
Әбекең:
– Саспа, – деді, – олардың да
Береміз қонақасын бір үйде оңдап.
– Сапардың білсең осы мәні-жайын,
Мен емес сарнап салар сарыуайым. –
Көрсетіп Токаревты деді Кейкі:
– Қасымнан қалмас менің Мәкалайым!
Жағдайды түсіндірді батыр жайлап,
Не істеуге басын талай қатырды ойлап.
Тік тұрып тізесінен қалың ауыл,
Қой сойып қара қазан жатыр қайнап.
Дәм ішіп, түн ортасы ауған кезде,
Бой босап, тірілгенде ұйқы көзге.
Төсекке тығып басын Токарев те,
«Қорылға» бір таусылмас басты лезд
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ