Жатарда деді Әбекең пейіл қылып:
«Қайтайық үй сыртында сейіл құрып!»
Кейкі де келіскендей ишара ғып,
Құптады айтқан сөздің жөнін біліп.
Түн іші. Тас меңіреу ай қараңғы,
Әбекең сөз айтпаққа ойға қалды.
Батырға батыл айтып жеткізбек боп,
Кейкіге бірер сөзді сайлап алды.
Сол сөздің енді айтар жөні келді,
Көп жайды түптеп тергеп тебіренді.
– Батырды Амангелді аямаған,
Ұшпаққа жеткізе ме сені?! – деді.
Бұл істің тегін емес түрі тегі,
Алдыңда көрешектің тұр үлкені.
Орыстың қақпанына мықтап түссең,
Басыңды тас түрмеде шірітеді.
Немесе, тастайды атып жалғыз оқпен,
Бұл күнде сенің басың бірдей доппен.
Орыстың «пір» тұтары сен емессің,
Салбырап екі аяғы түскен көктен.
Орысқа бола қалдың нағып керек,
Болып тұр мынау ісің елден ерек.
«Кейкіні атып тастайды екен!» – деген
Келіп тұр Дуан жақтан бізге дерек!
– Ах! – деді батыр сонда, –
Мен бе құрбан? –
Деді де үйге қарай жүрді жылдам.
– Өлтіріп өз қолымнан алайыншы
Кегімді Сардар үшін кеткен сұмнан.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ