Отырған алқа-қотан қалың ауыл,
Кейкіге бірі – туыс, бірі – бауыр.
Баласы Наушабайдың Әбдіхалық,
Тұрмысы талайлардан болған тәуір.
Қыпшақтың жатады ол да бір байына,
Белгілі ұзын Торғай, Сыр бойында.
Кеуделеп кететіні және де бар,
Келмеген кісі болса ыңғайына.
Ісі – оңды, айтар сөзі анық еді,
Бақыты талай жерде жанып еді.
Заманы қақпақыл ғып қолда ойнатқан,
Кейкінің жағдайына қанық еді.
Еңселі Әбдіхалық ақбоз үйі,
Басқадан оқшау
ырақ, бөлек күйі.
Кейкі кеп аттың басын тірегенде,
Тартатын осал болмас оған сыйы.
Қалжырап ұзақ жолдан жетсе де әрең,
Жадырап кеткендейін болды әлем.
Үйіне Әбдіхалық Кейкі батыр,
Қол беріп кіріп келді беріп сәлем.
– Ассалаумағалайкүм!
– Уағалайкүм…
(Тектінің бірін-бірі табары айқын).
Әуелден Әбекеңнің Кейкі батыр
Ерлігін, жомарттығын бағалайтын.
Екеуі бір-біріне құшақ ашып,
Көрісті бет сүйісіп мауқын басып.
Қуанып, құрақ ұшып қалды Әбекең,
– Батырды кез қылды, – деп, – қандай нәсіп!
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ