– Жаққан соң амал бар ма аққа қара,
Жайым жоқ босқа
қорқып сақтанарға.
Сол менің сиынарым, сүйенерім,
Жалғыз-ақ жаратушы хақ тағала!
Іздейін мен өлмеспін, куә мына,
Сенімен азат күннің туарына.
Адал кім, кінәлі емес кім ақиқатын,
Барған соң айтып берем дуаныңа!
Осылай екі жағы сөз байласын,
Ертесін кетпек болды Торғайға асып.
Тұз-дәмі таусылғанша Ер сабазды,
Күтіп тұр келешекте қандай нәсіп.
Тағдырдың таңқалғандай бұл ісіне,
Алаңдап ертеңгі күн жүрісіне.
Ұйықтамай Әбдіғапар жатыр еді,
Бір жігіт кіріп келді түн ішінде.
– Бейсауат жүрген бұл кім түн ішінде,
Жасырын сыр жатқандай жүрісінде, –
Деді де Әбдіғапар, жөн сұрады, –
Айтсаңшы, қандай гәп бар бұл ісіңде!
Қарағым, келіп тұрған Қарғамысың,
Сен кімнің жыртып жүрсің ар-намысын?
Әуелден арылмайтын бір бейнетті
Құдайдың біздің басқа салғаны шын.
Бұлардың түсінбедім ісін мүлдем,
Көрсетіп дігерлейді күшін бірден.
Арандап елдің іші кетпесін деп,
Дуанға өзім барып түсіндірем.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ