Дақпыртқа біздің қазақ бола ма ие,
Жақпаса бір-біріне қара күйе.
Нияздар қонақасы бермек болып,
Сойыпты сойыстыққа ала бие.
Әулие бір қария ара қонып,
Мән-жайға баға беріп, бара көріп.
– Апыр-ай, – депті сонда, – кетпесе деп, –
Арасы ағайынның ала болып.
Бұл жайды демейді ешкім жөн істепті,
Кезенсе екі жақта кеміс көп-ті.
Төлейсің батыр құнын қайтсең де… деп,
Кеуделеп Бегімбеттер келіспепті.
Қиналды Әбдіғапар таппай төзім,
Адал боп алғанменен ақтап өзін.
«Бұл жайды Әбдіғапар біледі деп»…
Серт етті Әлібидің айтқан сөзін.
Ағайын арасында бірлік құрып,
Өзінше Әбдіғапар тірлік қылып.
– Батырдың құны қанша?! – деп сұрады,
Ел ішін жатпайын деп дүрліктіріп.
– Қылмысын осы шығар мойындаған,
Белгілі болды бірден ойың маған! –
Деді де Бектепберген, кесіп-пішіп,
Батырды өлтірді деп пайымдаған.
– Болған соң Амангелді бақталасың,
Қалайша қашып енді ақталасың.
Көшімбек, – деді сосын, – анықтаймыз,
Дуанға барғаннан соң ақ-қарасын!
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ