Қарға айтты:
– Ал, Әбеке, қапы қалма,
Қапысыз сенемін деп осыларға.
Мен білсем, мыналардың түрі жаман,
Тұрғандай қатер күтіп осы жолда.
Отырмын бір хабарды ала келіп,
Қалмаңыз қамсыз жүріп далада өліп.
Дуанға апарғысы келмей отыр,
Құтылып кетеді деп пара беріп.
Бұлт шалып бүлініп тұр аспанымыз,
Сонда да сабыр сақтап саспадыңыз…
Жүйрік ат белдеуімде байлаулы тұр,
Әбеке, жөн болады, қашқаныңыз!
Бұл сөзге Әбдіғапар бүгілмеді,
Қашанда шындық еді жүгінгені.
– Ел дауы меніменен бітер болса,
Өлсем де арманым жоқ, бүгін, – деді.
– Әбеке! – деді Қарға, маңғазым-ай!
Бұл іске мен қажыдым, сен қажымай.
Адамсың жаны таза, ары таза,
Көретін сендей жанды бар ма, құдай?!
Жасырын түн ішінде келген бұғып,
Бұл Қарға талай жайды алды ұғып…
Көрем бе, енді қайтып дегендейін,
Бір сығып көздің жасын кетті шығып.
***
Тірліктің бір қалыпта тұрмағаны-ай,
Пейілдің адалдыққа бұрмағаны-ай.
Ертесін таң жұлдызы өшкен кезде,
Аттанды қырық жігіт қырға қарай.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ