Енді, міне,
Тәнінен
Суық ызғар еседі.
Темір торлы терезе,
Қалай оған қарамас.
Түрмедегі ереже,
Еркіндікке жарамас.
Бір бөлмеде он кісі,
Бәріне де бір айып.
Қайран жастық – Омбысы,
Қарайтындай мұңайып.
Қайран Омбы – осы еді,
Есіне алып күнбе-күн.
Кең көшеге кешегі,
Сыймай жүрген күндерін.
Енді міне,
Тас түрме,
Тастай бүріп тастаған.
Сәкен емес жас күнгі,
Отырғандай басқа адам.
Мына заман,
Қай заман?
Қайда апарып соқтырар.
Қай есірік,
Қай надан –
Маңайына тап қылар?!
Отыр Сәкен,
Отырғын –
Қанатыңды кере алмай,
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ