Омбыдағы
Оқудың
Игілігін көре алмай.
Осылайша,
Ол өзін –
Күндіз-түні қайрайды.
Сынап-мінеп мінезін,
Құр ішінен сайрайды.
Іші толы құса-мұң,
От-жалын боп лаулайды.
Аша алмастан құшағын,
Қабырғаны баурайды.
Шыдатпайды күш мүлде,
Талабы да таудай-ды.
Тас еденнің үстінде,
Дөңбекшиді, аунайды.
Отыра алмай жан бағып,
Өлшеп мүйнет, сағатын
Қырандайын қомданып,
Қанатын да қағатын.
Кез болар ма,
Дүние-ай,
Еркін самғап кететін.
Бармаса да үйіне,
Ен далаға жететін.
Самғап ұшқан бетімен,
Тауға-тасқа ұрынса…
Туған дала шетіне,
Жетіп барып жығылса.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ