Гүлия – ерке елік бұлаңдаған,
Бой жетіп бұл күндерде сылаңдаған.
Қосылып өлең жазған,
Қос жігіттің,
Қылығын
Қапелімде біле алмаған.
Ал, тіпті,
Білмек түгіл, мән бермеген.
Ұстайтын білегінен жан көрмеген.
Жүрегі алып-ұшып,
Жалын құшып,
Кеудеге күй ұялап,
Ән кернеген.
Алынбай махаббаттың тас қамалы,
Қос ақын құрығандай басқа амалы.
Кимелеп,
Киіп-жарып кетпек болса,
Тек қана Міржақыптан жасқанады.
Міржақып Мағжанға ұстаз,
Сәкенге де,
Парызы шәкіртінің өтелген бе?
Аяғын аңдап басып,
Екі сабаз –
Біледі қауіп қайда,
Қатер неде?!
Біледі сыйластықты, жарастықты,
Базарға барып талай бал аштыртты…
Оңаша қалған сәтте,
Тұрмай текке,
Туады екеуара талас тіпті.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ