Сарасы – ішіндегі естияры,
Секілді төлдің басы – көштің алды.
Ортаншы – Ғайнижамал,
Міржақыптың,
Ғашық боп соған ауған ес-қиялы.
Үйленіп, қандай жақсы қанаттанған,
Міржақып той жасауға талаптанған.
Кішісі – Гүлшаһра,
Көрген кісі,
Көркіне көзі тоймай қарап қалған.
Қыпша бел,
Қарақат көз,
Қалам қасты,
Ақ жүзі – жауған қардай ең алғашқы,
Жүрегі бозбаланың жарылардай,
Бір серпіп тастағанда қолаң шашты.
Жарасып ұзын бойы тұлғасына,
Беріпті бар сұлулық бір басына.
Назарың ажарына түскен кезде,
Мен кепіл босқа қарап тұрмасыңа?!
Қасында Міржақыптың Сәкен, Мағжан,
Бейне бір дәм татқандай шекер-балдан.
Махаббат машығы боп,
Ғашығы боп –
Күндіз-түн өлең-жырды төпеп жазған.
Үш тоты түлеп өскен бір ұяда,
Ығысқан Міржақыптан тым ұяла.
Қос ақын екі жақтан жұғысады,
Көз тігіп,
Гүлшаһра – Гүлияға.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ