Күзді күн.
Қазан айы.
Қарашілік.
Арқаның асау желі аласұрып.
Жер тарпып –
Сейфолланың сәйгүлігі
Түн бойы байлап қойған таң асырып.
Тыпыршып тұра алмады байлауында,
Ортауда,
Ескененің жайлауында.
Сезетін Сейфолла да,
Көп ұзамай,
Бір тойдың болатынын қойлы ауылда.
Содан ба,
Тұр жаратып сәйгүлігін.
Жолатпай маңайына тай-құлынын.
Болған соң
Астыңдағы атың сайлы –
Басқаның керегі не байлығының?!
Күз мынау,
Мінезімен сәл бұзақы
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ