Батырдың көңілі босап, жақын келіп,
Екеуі амандасты құшақ керіп.
Сонан соң сұхбаттасып жүре берді,
Ұғысып, бір-біріне қатты сеніп.
«Осы жұрт келеді, – деп, – қайдан-дағы»,
Таңертең Ақжан ару шай қамдады.
Көз көріп, көңіл сеніп қалғанменен
Батырдың дұрыс болар ойланбағы!
Ақжанды бір белгісіз үрей билеп,
Ет асып, нанын салды қамыр илеп.
– Жат жұрттан жасырынып жүргенменен,
Түсті ғой кім де болса бізді үй деп!
Сыр ашып, біраз жайды баяндамай,
Бір тықыр бұларға да таянғандай.
Ас-суын жедел ішіп болғаннан соң,
Қонақ та кете барды аялдамай.
Кеткен соң Ақжан ару болып алаң,
Бұл істің болмасын деп арты жаман.
Қыңқылдап «кетейікке» баса берді,
Бұл жерде тұрған кезде есен-аман.
Кейкі айтты:
– Алса-дағы басым кесіп,
Қаламын қылған жерде құдай десіп.
Су тасып екі-үш күнде кетер болса,
Келе алмас көк теңізді ешкім кешіп.
Кеудемнен шыққанынша шыбын жаным.
Өліспей беріспесім хаққа мәлім!
Шұбар да жетті, міне, шұғыл жүріп,
Қандатып қанжығаға атқан аңын.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ