Туған Ай болғанменен тура сәуір,
Болмай тұр жылдың басы биыл тәуір.
Көктемнің кешігетін сыңайы бар,
Алмасып бірде боран, бірде дауыл.
Тарылтып ел тынысын, діңкелетіп,
Осылай бара жатыр күндер өтіп.
Кейкілер мекен еткен «Жалаулыға»,
Бір атты жетті жедел түнделетіп.
Сақтанып, өзін-өзі ұстап зорға,
Кейкі де бесатарын алды қолға.
Аяғын әзер басып жетті әлгі адам,
Шаршаған, қалжыраған жүріп жолда.
Жата ма осындайда Кейкі бұғып,
Қаруды саусақтары қатты сығып.
– Беймезгіл неғып жүрген кейуанасың?
Кел, сөйлес, жігіт болсаң былай шығып!
Дегенше, әлгі кісің «Кейкі!» деді,
– Қайтесің қажап мендей бейкүнәні?
Мен – Сарбас, баяғыдан бала досың,
Шықпаған мен бір байғұс шыбын жаны.
Екі-үш күн боран болып, жылқым ығып,
Соны іздеп кетіп едім елден шығып.
Қан кешкен тізесінен қайран Кейкі,
Жатырсың жар астында мұнда нағып?!
Кемсеңдеп, жеңіменен көзін сүртіп,
Дауысын жіңішкертіп, кейде іркіп.
Әп-сәтте кейуана күйге түсті
Бесатар кете ме деп ажал бүркіп.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ