Баласы кәпір болса мұсылманның,
Сұмдығын сонда көрдік қысылғанның.
Өлтірсең ел атынан мен өлейін,
Тап келіп Заманаға «ұшынғанның».
Жалынып, жағдайым жоқ ақталатын,
Халықпыз көп жіберген жатқа хақын.
Сен мені өлтіргенмен, күні ертең
Сенің де байланады оққа басың!
Осылай, қайран жұртым, болып ғапыл,
Орнаттың өз басыңа заманақыр.
Жауабын бұл ісіңнің берер саған,
Жер басып тірі жүрсе Кейкі батыр!.. –
Сонан соң шешінді де тыр жалаңаш,
Бас қойып, мөлдір суға ұрды құлаш.
Қалшиып қатып қапты ана екеуі,
Төңірек одан бетер тұр жым-жылас.
Көрінді қан басқандай құба белді,
(Айтамыз қандай уәж бұған енді).
Қамысқа жасырынып киінді де,
Жай басып жағалауға шыға берді.
Бұл істің көзі жетіп оңбасына,
Беттеді бетегелі дөң басына.
Жығылды бетін беріп құбылаға,
Мәңгілік қалайын деп енді осында!
Құшақтап туған жерін – топырағын,
Қоштасып қимағандай атырабын.
Күбірлеп «кәлимасын» қайырды іштен,
«Бар болса алыңдар, – деп, – ақыларың!»
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ