Ақ өлім бола бермес бұдан артық,
Ішінен демін алып, күшін сарқып.
– Ендеше өлген жерің дәл осы! – деп,
Қаруын Бектепберген қалды тартып.
Тып-тыныш іштен тынған бағанағы,
Шуылдап қамыс-қоға жағадағы.
Көл бетін ұмар-жұмар толқын ұрып,
Аққу-қаз қанаттарын сабалады…
***
Кейкі қашып келеді –
Кейкі қашып…
Қарсы келген қия бел – қайқыны асып,
Қарс түйіп қабағын
Қарша жауған –
Жан адаммен жатпайды жөн сұрасып.
Кейкі қашып келеді –
Даланы асып,
Даладағы тау-таспен араласып.
Білер емес,
Келмейді білгісі де
Өзі келе жатқанын неге қашып?!
Кейкі қашып келеді –
Құландайын.
Тарқата алмай көңілде күмәнді ойын.
Қарш-қарш шайнап тұлпары ауыздығын,
Қарсы келген жауларын қырардайын.
Кейкі қашып келеді –
Арыстандай.
Арыстанмен күші бар алысқандай.
Балағынан көтеріп, қолтығынан
Желдің өзі жармасып жарысқандай.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ