Айдыны жарқыраған қалың қопа,
Сыңсиды шеккендей-ақ жаның жапа.
Бірлігі бір басына болмаған соң,
Бұл жалған пендесіне бермес опа.
Тып-тыныш табылмастай көлден ермек,
Тұр еді Әбдіғапар енді елеңдеп.
Бұрды да аттың басын оза беріп,
Көшімбек тұра қалды көлденеңдеп.
– Ханымыз Әбдіғапар ел сайлаған,
Түбіміз туыс еді енші алмаған.
Мерт болып қапияда қайран батыр,
Айрылып ағасынан мен сорлаған!
Талатып ауылымды жендетіңе,
Кез келді бөлінетін енді екіге.
Батырдың қанын жүктеп мойыныңа,
Қарайсың енді қалай ел бетіне?..
Кешегі абыройың, қайда атағың,
Ұлы едің текті тайпа сайлы атаның.
Бүгінгі қанішерді, кешегі – хан
Тап қазір өз қолыммен жайратамын!
Сонда айтты Әбдіғапар:
– Қазағым-ай!
Тағдырдың бізге тартқан азабын-ай!
Әркімнің айдап салған айтағымен,
Мен саған болып тұрмын жазалыдай.
Мен өлсем, қош болып тұр қайран халқым,
Болғанмен артым – тұман, алдым – жарқын.
Қызылға құзғын болған Амангелді,
Алашқа бұзған жоқ па берген антын?
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ