Ұнамай барасың ба досыңа да,
үрпиіп, оған бола шошыма, аға,
жаралған жұрттан бөлек адамдарды
тірліктен түңілдірген осы ғана.
Кеудеңде бұла сезім,
мұң барында,
сенесің Құдай берген қу дарынға,
достарың ақыл айтар,
батыра айтар,
ден қойып біреуіне,
тыңдадың ба?
Бәрібір, қойшы ма,
әлде қолбасы ма, –
көрмедің жетелетіп жолдасыңа.
Жақпады бетіне айтып салғаныңда,
кілт ете қалғаның да болмашыға.
Жасыңнан боламын деп елге өнеге,
жақпадың Құдайға да,
пендеге де,
әсіре адалдығың кімге дәрі,
дүние саған бола жөнделе ме?
Сыртыңнан:
– Жақсы жігіт! – десін мейлі,
досың да бұрынғыдай шешілмейді.
Өйткені,
кісі түгіл,
құдайың да
өзіне ұқсамасаң –
кешірмейді!
Сәкен Иманасов