Тынбайтын
дүбірі де,
күбірі де,
басталды қалаңыздың түні, міне,
Трамвай,
Троллейбус, автолары
ұқсайды даланың төрт түлігіне.
Өрістен оралғандай бәрі-бәрі,
Жан-жаққа жанталаса ағылады.
Жатқандай жоғарыдан жұлдыз жауып,
жыпырлап шыға келер шамы да әні.
Көкжиек көтеріліп жерге ұласқан,
ентігін көшелер де енді басқан,
Алматы құшағына кетті кіріп,
төмендеп бірте-бірте келді де аспан!
* * *
Айдашы, таксист бала, сәл ақырын,
азырақ қызықтайын қала түнін.
Алматы
күні бойы арпалыстан,
алқынып,
алса керек жаңа тыным,
айдашы, қатуланбай,
сәл ақырын!
Қалмаған тиын-тебен қайда ғана,
қарама азын-аулақ пайдаңа да,
Асықпай аралайық Алматыны,
ақырын,
ақырындау айда, бала!
Жететін Алматыға қайда қала!
Ақындар аз бере ме,
көп бере ме,–
ағаңа, айналайын, өкпелеме,
Алдынан Абай атам
оңға бұрыл,
Соғайық
сона тұрған Көктөбеге,
бір жолға, інішегім, өкпелеме!
Сейілім болғанымен сәл ақылы,
Шынында, ғажап екен қала түні!
«Алматым – ұйқыдағы ару» ғана,
бар тапқан теңеуімнің жаңа түрі.
Алдында сұлулықтың осылай бір
болады тілім шықпай қалатыны!.
Сәкен Иманасов