Мына күн де аумайды-ау кешегіден:
Аспанда да,
жерде де кешегі рең.
Кешегідей асығып-аптыққан жұрт
Тұра сала жүгірген төсегінен.
Кешегідей туған жер қыры күліп,
Кешегі Күн төбеден тұр үңіліп,
Сол кешегі бозбала,
бойжеткендер,
Жетелеген бірін ой,
бірін үміт.
Кешегі тау, кешегі бұлыңғыр бақ,
Таныс әуен, ескі саз,
бұрынғы ырғақ.
Сол кешегі секундтар сырт-сырт етіп,
сыр білдірмей жүйіткіген жылыңды ұрлап.
Сол кешегі мекеме, сол кәсібің,
Құлағыңда телефон, қолда шылым.
Сол Қарабай қасында отырған да,
қабағына қарамай жолдасының.
«Кешегісін қайталап, –бүгін несін
Айтып отыр», – деп біреу күлімдесін…
Өзгермесе дүние – өзгермесін;
Өзгермесін,
…Тек қана бүлінбесін
Сәкен Иманасов