Дон Кихоттай баяғы,
биыл мен де
жалғыз шапқан жайым бар тиірменге, –
Көкіректі ұрғылап шығып ем бір,
жүре берді құлдырап күйім демде…
Жайратсам деп жаманның бәрін мына,
Ұрынғаным қайдағы қағындыға!
Тап-тап беріп шетінен,
қаптап келіп,
салды дейсің өзімді шабындыға.
Шәуілдеуге үйренген жанасалап,
айналдыра тәлкекке бала-шаға-ақ,
Кімге керек ақ жүрек саналғаның,
ала алмадым өзімді арашалап.
Біреулері табалай күліп еді,
түтіп жердей
түксиді
бірі мені.
Әлсіздері әзірге бұға беріп,
шыға келді сырт беріп ірілері.
Не пәлені басыма үйді көбі,
біреулері өңмеңдей килігеді.
Өп-өтірік қамқорсып енді бірі,
қу жаныңды қарадай күйдіреді.
Біреулері құлағын тіге қалып,
біреулері көзіме күледі анық.
Дон Кихоттай жырылып қала бердім,
сау басыма сақина тілеп алып!.
Сәкен Иманасов