Құлын көрсе қуанатын, гүл көрсе,
балалығым түске кіріп жүргенше,
сол баяғы аусар, аңғал қалпында,
қайран дүние-ай, қайта айналып бір келсе!
Қулығыңды, сұмдығыңды білмеген,
сол күндерді қызғанды екен кім менен? –
Алыс қалып аңсатып тұр, не керек,
«Бала», – десе ел, намыстанып жүрген ек.
Қылығыңа күліп қойып кіл ағат,
құлдық ұрып тұрушы еді-ау жұрағат.
Шырық бұзып, шектен асып кетпесең,
бетке басып, көріп пе еді кінәлап?!
Жақтырмаған шешенің де жетегін,
өзің де бір жанып тұрған от едің.
Тура қарап, тік айтушы ең, дүние-ай,
«падишаның тыр жалаңаш» екенін.
Боран соғып, ит үрсе де іргеден,
таңғажайып ертегі еді-ау түн деген.
Көзден ұшып кете берді-ау мөлдір шақ,
көпе-көрнеу көлгірсуді білмеген!
Жасырынбай жарқ-жұрқ еткен жанарлар,
қорықпаған – қылыштасып қамалды ал,
қайран ғана балалық-ай, десеңші,
әрі батыл,
әрі батыр,
әрі аңғал.
Баяғыдай елеңдетіп қырдағы ән,
балдан тәтті балалыққа ым қағам.
Қайдан ғана келе қойсын бірақ та,
ол күндерді бере қойсын кім маған
Сәкен Иманасов