Белгілі бұрынғының бәрі маған:
бір ызғар кімнің ішін қарымаған, –
Жан-жақтан жау анталап тұрған шақта, –
Жұрт едік
жұрағатқа жарымаған…
Жалаңдап,
жан-жағынан қысқан келіп,
өзгеге дей алмаймын, құштар да едік.
Болыпты бабамыз да
түбіжатты
тұратын түгел ғана дұшпан көріп…
Өзді-өзі бұлағаның суын ішіп,
бас кетіп барымтада,
буын ісіп…
Бүлініп бөтен десе,
шығады екен.
атойлап ала балта суырысып!..
Бұл күнде дәстүр басқа,
дәуір басқа,
болмайды алауыздық ауылдаста.
Етінен ет те кесіп берер қазақ
жаны бір,
қаны бөлек бауырласқа!..
Отаным – ұлан-асыр ұлы мекен, –
Құқық берді тұтас тіріге тең.
Алайып енді ешкімге қарамаймыз,
демейміз түрі бөлек, тілі бөтен.
Жарасып әніміз де,
сәніміз де,
өтпейді енді ешкімнің кәрі бізге.
Қосылып төскейде мал,
төсекте бас,
жекжат боп шыға келдік бәріміз де.
Көтеріп төбемізге,
төр ұсынған,
іргемді бөлмейді ешкім орысымнан.
Жауды да індеткеміз,
бірге өткеміз
талай бір
тауқыметке толы сыннан!
Баз-базда басымыз бір біріккенде,
жатамыз құшақтасып,
күліп төрде.
Қырғызбен құда болып,
құйрық жесіп,
кеткеміз туыс болып түрікпенге.
Жоқ ешбір жауласарлық жөніміз де,
кең біздің жеріміз де,
төріміз де, –
Тұрамыз тәжікке де тәжім етіп,
тайраңдап татар, ноғай төрімізде.
Еркіндік, ел көрмеген тиді қырға, –
Қызымыз корейіңнің сүйді ұлын да.
Кім сөгер,
көзімізді бақырайтып,
тұрса егер ақыл айтып ұйғырым да.
Баураған зейінімен, мейірімен,
ел едік ежелден-ақ пейілі кең,
жақын боп кетті бүгін немісің де,
жатбауыр, жылуы жоқ кей ініден.
Келетін түрі өзіме дүнгендерім,
бауырым болып алды бірден менің.
Өз ағам – өзбегімнің
жөні бөлек, –
думанға айналдырған жүрген жерін.
Кавказдың аварын да,
алаңдарын,
алалай қоймағаны маған мәлім,
демейді өзі басқа, –
тегі бөлек, –
Көреді өз ұлындай далам бәрін.
Жатырқап біреуінен жерімеген,
бәріне жері де кең,
төрі де кең.
Барлық ұлт бауыр басқан,
бауырласқан
осындай Қазақстан елі деген!
Ешкімнің ұлын жатқа баламаған
бірі деп сол қазақтың,
қара
маған:
өзіміз – даулассақ та,
жаулассақ та,
жерім жоқ
біреуіңді алалаған!..
Сәкен Иманасов