Жамылып екеуара мына түнді,
Алатау, еске алайық бір ақынды,
Осылай ойға батып, ол да кеше
басыңнан аса қарап тұратын-да.
Қанатын қақсам дей ме шыңды айналып,
тұратын тынысыңды тыңдай қалып.
Өзендей ақтарыла ақсам дей ме,
теңізге төңкерілген тынбай барып.
Тауға айтар тағы да бір сөзі бардай,
тұрғанын көруші едім
көзін алмай,
Алыптай алқам-салқам тұлғасымен,
ұқсайтын Алатауға
өзі де аумай!
Тірліктің тауқыметі мың сан кейде, –
тау болып тапжылмай бір тұрсам дей ме,
Есіне түсе ме әлде дәл өзіндей
өзгеше жаратылған бір сар бейне?..
Ақтарып көкірегін қазыналы,
тау жайлы жатар ма еді жазып әлі!..
…Алатау,
кеттім үйге,
бір суық жел,
қағынып,
қайдан ғана азынады?.
Сәкен Иманасов