Жазылғаны сол ма еді маңдайдағы, –
Жақсылықтың қойғаны жанбай бағы,
Түп етектен жабысып,
айырылмай,
қыңырайып,
қырсық та қалмайды әрі.
Жақсы болып,
әйтеуір, жаралғалы,
уәдеден әріге бара алмады,
әділетке араша түсемін деп,
арпалыста қаншама арандады.
Бұғынуды білмейтін өжет те еді,
беубеу қақты қаншама,
безектеді.
Белдесем деп,
бірінен беті қайтты,
біреуіне, шырылдап,
сөзі өтпеді!
Енді қайдан оң-солын айырсын-ақ,
Кете жаздап ақыры қайыршылап.
Жолға шықты бір күні,
жамандықтың
біраз күнге
атының майын сұрап.
Тақымында ойнақтап құр ат күйлі,
шапанын да бір жола сұрап киді.
Шыға келді жарқырап жұлдызы да.
бір үйде бас, бір үйде құлақ тиді…
Біржолата өзі де түлеп енді.
Айы оңынан туды да жүре берді.
Айтқанына айнала құлақ түріп,
қойды бәрі мұқатып,
мінегенді.
Құрмет көріп қаншама елден бүгін,
Көтермелей бастады көргенді ұлын.
(Жаңа білді,
жамандық атаулының
мұның атын жамылып келгендігін!)
Қайда барса – қошемет
құлдық алып,
Жақсылықтың қадірін білді халық.
Өрге тасы домалап әділеттің,
Ақиқаттың қабағын тұрды бағып…
Айналаның болды да аң-таң бәрі,
бұрынғыдай бұрыла тарта алмады,
Аяқ-асты сөз тиіп асылына,
жасырына бастады жалтаңдары.
Аң-таң болып осы бір өзгеріске,
Көшті бәрі, не керек,
сөзден – іске.
(Жақсылық та састы енді,
мұның бәрі
баянсыздау екенін сезген іш те).
Жақсылыққа тап болып бірден бүгін,
шапанына қарапты кімдер мұның,
Қайдан ғана білісін ел, мұның да енді
әлдекімнің атымен жүргендігін!
– Көрдіңдер ғой, ағайын, енді мені, –
Жақсылықпын! – деп,
қалай сендіреді?
Өз атымен жүргенінде күні кеше,
Көңіл бөліп сөзіне көрді ме елі?
Қиналып-ақ тұрғаны байқалады:
Жамандыққа не бетін айта алады? –
Шапанын да, атын да, амал қанша,
жиып-теріп өзіне қайтарады.
Енді мұнда қанша еру бола алады?
Ертең бәрі желге ұшып, жоғалады.
Таңырқатып тағы да төңірегін,
таз қалпына қайтадан оралады.
Қу жанына таба алмай, сірә, тыным,
Қиналғанмен, алады кім ақылын.
Ел де қайдан білсін-ау, ертең біреу
мұның атын жамылып шығатынын!
Сәкен Иманасов