… Тепсінісе келгенде
Тең атаның ұлы едің,
Дәрежеңді артық етсе
Тәңірі етті!
Шалкиіз жырау
Не керек,
сен бір мықты,
мен бір мықты,
келді деп екі мықты ел дүрлікті.
Басты алып алдымызға баяғыдай,
тастадық жылы жауып көлгірлікті.
Алдында құрақ ұшқан дос-құрбының,
Өзің де арқаланып,
өстің бүгін.
Әріден орағытып алып келіп,
сөз еттің атам қазақ көш-тірлігін.
Алдыңа ірімшік пен құртын үйіп,
қалыпты қалың ауыл жұртың ұйып,
көсілдің
кезек бермей маған да бір,
қабағың бір жазылып,
бір түйіліп.
Не керек, түні бойы дүрілдеттік,
әнде де «алтыауыздан» бұрын кеттік.
Осы үйге шырай берген, сынай келген
қаншама бота көзді күлімдеттік…
Баламен-
шағамен де амандастық,
тау барып,
төсімізді самалға аштық
Шықты естен –
туған ата мекеніңде –
әзірге екенің де маған бастық.
Дәреже дегеніңе табынбадық,
ереже дегеніңе бағынбадық.
(Зілденіп жүруші едің күні кеше,
қалардай жәһаннамнан жанымды алып!)
Құлақтан кетпей қойған қыр дүбірі,
Көңілді көтеріп-ақ тұрды ма үні,
Керек те жоқ екен-ау бұған ерлік,
болдық та шыға келдік бір-бір ірі!
Айтайын қай мәлімет,
қай ақпарды, –
тау барып,
тоғай кезіп,
аяқ талды.
Ақыры, «есің барда елің тап», – деп,
қайтар шақ Алматыға таяп қалды.
Әп-сәтте қызыл-жасыл қыр көнеріп,
Күлмедік кешегідей, үндемедік,
Сәл қалдың қолды-аяқты бала деуге,
қасына ағасының жүрген еріп.
Апыр-ау,
төлеңгіт пен төреміз бе,
кісілік жетіспеді неге бізге?
Тағы да көшіп ескі салтымызға,
қайтадан қалпымызға келеміз бе?!
Сәкен Иманасов