Еске алып ескі ауылдың ошағы,
асын,
көңілің қалай ғана босамасын!
Сипалап тұра бердім
жұлым үйдің
жартылай жерде қалған босағасын!
Телміртіп туған үйдің төрі мені,
барады-ау жан дүнием ерігелі.
Қараймын босағама таңдай қаға,
апыр-ай, қандай ғана берік еді!
Жөнелді-ау тұла бойым босап ала,
қашанғы тұра берем босағада? –
…Немере,
шөберемді енді келер
отырып, күтсем бе әлде осы арада?
Сәкен Иманасов