Қылығы жоқ кетпестей ел есінен,
Қызықтыра қоймаған денесімен,
Қоңыр қозы болатын кәдімгідей,
Ертерек айырылған енесінен.
Өзгемен ортақ еді өрісі де,
Өрісі де,
барлық күн көрісі де,
Иесі де мәпелеп,
бағып-қақты,
Алдырмай ит-құсты елдің бөрісіне.
Бөле-жармай
Жасына, кәрісіне,
Кетті сіңіп ірілі-ұсақ мал ішіне.
Түртіншектеп жүріп-ақ,
Хайуанаттың
Алды үйреніп әртүрлі әдісіне…
Елікпеді өзгедей құр дүбірге.
Қошқар болар қозымен жүрді бірге..
Итіншектеп жүріп-ақ
Амалдауды,
Жамандауды үйренді кімді кімге.
Мал ішінде өзінен әлді барын,
Өзі шығар өрістің бар құнарын,
Еміншектеп жүріп-ақ
Елден бұрын,
Елден бұрын үйреніп алды бәрін.
Қалт жібермей малға тән бір амалды.
Құлағанды үйренді,
Жылағанды,
Қойдан жуас қылықпен
Қожасының
Өзіне де ақыры ұнап алды.
Құлдыраңдап қасынан бір қалмады.
Басқа ұрса да
Басқадай бұлданбады.
Күлдіретін
Жүрсе де түртіп те өтіп,
Үркіп кетіп қаперсіз тұрған малы.
Өсе келе
үйреніп дабыраны,
Қожасына
Сонымен тағы ұнады.
Мыңқ-мыңқ етіп,
басқалар тоқтағанда,
Ұзағырақ бір өзі маңырады…
Соғымға да соятын қоңы барын,
Тимеді оған,
Туар деп соңыра күн.
Жаны қалмай күтетін
Соған беріп
Қолындағы жемінің молырағын.
Жетілмесін білді ме жетім бірден,
Жері жоқ өзін-өзі өкіндірген,
Тоқтатып өзгеге ере жамырауды,
Маңырауды шығарды не түрлі үнмен.
Пәтшағардың өзі де жемір еді,
Қабырғасы майланып,
семіреді.
Лақ болып бақырып,
Енді бірде
Кәдімгі бұзау болып мөңіреді.
Ұнатарын бақташы кісі нені,
Оңбағырдың іші де түсінеді.
Шығарды бота болып боздауды да,
Құлын болып біресе кісінеді.
Енді бірде өзі боп маңырады,
Қожасына осының бәрі ұнады.
Қанаттыға қақтырмай күтіп-бақты
Қайда жүрсе
Қасынан табылады.
Мүләйім мінезі жоқ жастағы әлгі,
Жабағысын бір рет тастап алды,
Тоқты болып,
Тойынып шыға келіп,
Көзге ілмеуге айналды басқа малды.
Күндер өткен,
баяғы бүрсеңдеген,
Қошқармын десе де –
оған кім сенбеген!
Енді тіпті ауылдың қойына бар
Ойы да бар
Ие боп жүрсем деген..
Сәкен Иманасов