Білгендіктен
барлық ат
еместігін Құлагер,
Қашан да бір арғымақ,
Аңсайды да тұрады ер…
Су лайын ішпеген,
Салқы төсті нар мүсін,
Аузымен құс тістеген,
Арғымағым, бармысың?
Қиялдағы бір атты
Күтуші едім елеңдеп,
Дүбірлетіп қыратты
Жүйткіп шыға келер деп.
Құйрық-жалы жер сүзген,
Қызыл шоқтай боп кейде,
Қыран ұшпас елсізбен
Құйғытып бір жетпей ме!
Деп ішімнен тілегем,
Айналайын, арғымақ,
Алатаудан,Іледен
Өтпедің бе қарғып-ақ?!
Біз мінерлік,
сезем мен,
Тұлпар тұяқ тай көбін,
Арман болған ежелден
Арғымағым қайда едің?
Ер-тұрманың жарқырап,
Сыңғыр қағып үзеңгі,
Алып ұша,
арқырап,
Шықпаушы ма ек біз енді!
Көргендерді таң қыла,
Құйғытып бір көрмек ем,
Арғымақты алдыма,
Тартшы, ағайын, көлденең.
Жарқырап бір маңдайың,
Аңырай ұш, Құлагер!
Сонда сені әрдайым
Көтермелеп тұрар ел.
Ұш, Құлагер,
Қайран ән,
Басылмасын екпінің,
Балталарын қайраған
Батыраштар жоқ бүгін.
Сәкен Иманасов