Барады самғап тағы қаздар қайда?
Жарқылдап омырауы жазды арбай ма?
Көгінде құсы барда
Мына дала,
Мына көл
Қайтсін-ау бұл назданбай да!
Ұзамай қасиетті қайран қырдан,
Қаздар-ай, қалқып ұшып, сайран құрған!
Садағаң болайын-ау, далам, сенің
Құсын да құшағынан айналдырған!
Елемей –
Ертелі-кеш –
Араны алшақ,
Бұлар да туған жерін бара ма аңсап?
Алады ауық-ауық қаңқылдасып,
Бөлініп,
Біреулері дара қалса-ақ…
Көрінбей жатқан жусан, бетегеден
Даласын талмай бәрі етеді өлең.
Қайтерсің көңіліңді
Осындайда
Сені де қай-қайдағы жетелеген!)
Толтырып көкіректі сазға кілең,
Толқындай толықсиды-ау жаздағы рең
Дариға-ай,
Көрікті екен туған жер де,
Көгінде қалқып жүрген қаздарымен!
Сәкен Иманасов