Аспанға ойдым-ойдым дақ түсіріп,
Қырандар балапанын жатты ұшырып,
Шаң ұшпас шың басынан
Шыңырауға
Тастаған тастай бәрі ақты сұлық.
Жез қанат сусылымен тіліп көкті
Жемтігін біреулері іліп те өтті.
Біреуі йен дүниені еркін шарлап,
Ақша бұлт аржағына шығып кетті.
Көрініп күн астында көлеңкесі,
Жауына
Қылыш болып төнер төсі,
Шаттана саңқылдасты,
Енді біліп
Өздері екенін бұл көк еркесі.
Кім білсін…,
Қанаты әлі қатпады ма,
Ұша алмай
Ұлан-асыр шақта мына,
Ұяда қала берді бір балапан,
Қызығып,
Көкте бәрі аққанына!
Қалғысы келіп пе еді қатарынан,
Ұмтылып,
Ұша алмады қапалы ұлан.
Құлатып құзға қарай,
Қайта қағып,
Баулитын
Болмады ма ата қыран?!
Бір уыс бұлттай болып қияға асқан,
Қалыспай сілтер еді-ау ұяластан.
Қарғаға да жасайтын жомарттығын,
Кей-кейде қыранға да қия ма аспан!
Тағдырдың тәлкегіне маталмаса,
Солармен самғар еді-ау қатарласа,
Бөрінің мойнын үзіп берер ме еді
Қандасы –
Қарсы барған – бата алмаса?!
Содан да…
Қаны қайнап, іш тарыла,
Қарайды
Қатарласы ұшқанына.
Сенеді-ау –
Бәрінен де басым түсер –
Бойында бір сұрапыл күш барына!
Бір ұшса –
Көкке атыла тік өрлемек,
Апыр-ай, енді кімнен тілер көмек,
Ұшқалы,
Ұшқалы-ақ тұр,
Құдірет-ай,
Жіберсең қайтер еді бірер демеп.
Сәкен Иманасов