Осы өмірдің ұраны да,
Қыраны да біздердей,
Тірліктен де, сірә, мына
Өтетіндей күз көрмей.
Кететіндей құлақ түрмей,
Барша тәртіп, заңдарға,
Көкжиекке құлап күндей,
Жететіндей арманға.
Біздікіндей мына құрлық,
Болып басқа ел ұмыт,
Шыңдарға да бір-ақ ырғып,
Шығатындай көрініп.
Бергендей ел өзі бізге
Жігіт деген атты анық.
Жұрт аузында сөзіміз де,
Қалатындай жатталып.
Күдер үзбей нұрлы үміттен,
Қайдағы ауыр жол ұнап,
Таңдай қағып құрбы біткен,
Тұратындай болып-ақ,
Бет қаратпас кезіміз де,
Болған еді-ау, не керек!
Осы өмірдің өзі бізге,
Көрініп бір керемет!
Енді ойласақ…
Соның бәрі
Күрес екен көрмеген,
Бақытың да қолындағы,
Барымтасыз келмеген.
Алданып та бір үмітке,
Үгіліп те келіп біз,
Жығылып та, сүрініп те,
Түңіліп те көріппіз.
Енді ойласақ…
Соның бәрі –
Кездесетін әр тұста, –
Дайындалып алу екен
Алдағы бар тартысқа!
Сәкен Иманасов