Алаңдатты-ау алқап тұнып,
Аунасақ па көк шөпке.
Болмаса бір салт ат мініп,
Құйындатып кетсек пе!
Ат жалына жабысып ап,
Үзеңгіні үзердей…
Бағымызды тағы сынап,
Кетсек пе екен құз өрлей.
Желдей есе құзға құлап,
Қайқаңдарда биіктей,
Беттен ұрған ызғар ұнап,
Жүйткісек-ау киіктей.
Аттың жалын құшып алып,
Тау-тасыңды елемей.
«Тәуекел!» – деп,
Ұшып анық
Зуласақ па жебедей!
Тебінгіден тері де еріп,
Құстай ағып ышқынса ат,
Тізгініңе беріп ерік
Қамшы үйіре ысқырсақ!
Жүрегіңді тербеген не? –
Ұмытып-ақ, жалған-ай!
Ой ма,
Қыр ма,
Өр-белең бе,
Тартсаң-ау бір талғамай!
Рахаттан
Мына кешкен,
Сейіліп те жан мұңы,
Бәрі-бәрі шығар естен,
Шығар естен барлығы.
Жанарында жанып ағын,
Болар еді-ау бір ұмыт!
Әлдекімге налығаның,
Әлдекімнен түңіліп.
… Ауыздығын қаршылдатқан
Аттың басын тартпай да,
Ақ тауларға –
Қарсыңда аққан,
Қарсы ағатын шақ қайда!
Сәкен Иманасов