Аспан жалғыз сыңарына жеткермей,
Ай да жалғыз жаңа туған көктемдей.
Күн де жалғыз сағынышты нұрымен,
Жер мен көктің арасында өткелдей.
Мен де жалғыз тек ойыммен жарыстым,
Жалғыздыққа үйренгенмін, таныспын.
Жалғыздықтың қамытын сан киіп,
Жалғыздықтан құтыла алмай алыстым.
Сен де жалғыз тұңғиыққа тірелген,
Түсінісу қиын шығар біреумен.
Мұның бәрі бос далбаса сәт шығар,
Түсін мені деп сұрасаң біреуден.
Адам жалғыз туғаннан- ақ шырылдап,
Көппін дейді, көп айтады сыбырлап.
Егер сенің жүрегіңді ұғынса,
Асылыңды алмас па еді, сығымдап.
Мен де жалғыз, сен де жалғыз түсінбес,
Болмысыңда көкжалдығың пішіндес.
Жалғыздығың тағдырыңның айнасы,
Ой-сәулесін мәңгүрттерге түсірмес.
Сәуірхан Ахметов