Баладай, ақ көңіл жан, қайырымды,
Жимаушы ең, қиындықтан айылыңды.
Тағдырға жазылыпты қап, әттең-ай,
Ақ жолда, алла ажал бұйыруды.
Білікті ұзтаз едің, сүйікті де,
Ұшырған түлектерді биіктерге.
Осынша кең жүрекпен жатасың-ау,
Аядай, тар құрсақты, сыйып жерге.
Өнерді жүрегіне ұялатқан,
Кезіңде сыңарың жоқ ұя баққан.
«Сұм ажал жетті саған», – дегенде мен,
Көзімнен жас моншақтап, қия баққам.
Қош, аға, әруақ болып ұштың алыс,
Бұл өмір жалған әлі, тынбай жарыс.
Төбесі туған жердің тұрғандай-ақ,
Іздеумен бір ағаны елге таныс.
Сәуірхан Ахметов