Бәрібір табады ғой сүйсең жүрек,
Жағдайға күнбе-күнгі икемді боп.
Өзгертті –
Түрін,
Түсін,
Киімін де,
Есімі Сәкен емес,
Дүйсенбі боп.
Өтті ол –
Талай асу, талай белден,
Бұл күнге аман-есен қалай келген?!
Көздерден күдік алып қашқақтады,
Өзіне қайта-қайта қарай берген.
Өмірдің жолықса да дауылына,
Тірліктің бітпесе де дауы мына.
Сонда да сағынышы сейілмеді,
Аяулы анасына,
Ауылына.
Көрсетпей көпшілікке жүзін дәйім,
Гүрс етіп құлағандай ұзын қайың.
Дүңк етіп жайсыз хабар жетті дағы,
Жоғалып кетті сосын ізім-қайым.
Содан соң –
Хабар да жоқ, ошар да жоқ.
Алдантып алар да жоқ, қосар да жоқ.
Түзде ме,
Түрмеде ме,
Өлі-тірі –
Жат хабар,
Жаман хабар боса да жоқ.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ