Келсе де табылмайды іздегісі,
Қосылып қарлы қысқа күздегі ісі.
Алты ай жаз,
Аң аулаған Сейфолланың
Көп еді үйдегіден түздегісі.
Қаумалап қалың ойлар қамағанда,
Сарсылтқан салмақ салып санаға да.
Жөн сұрап,
Өткеннен де,
Кеткеннен де –
Әйтеуір, шырылдаған Ана ғана.
Алқынып алыста да, жуықта да,
Шарқ ұрып ыстықта да, суықта да.
Ананы,
Баланы да,
Екі жақтан,
Сақтаған
Сар сағыныш – үміт қана.
Көздегі,
Көңілдегі қырағылық,
Толассыз қиялында тұр ағылып.
«Үф» десе,
Үзіліп-ақ кетердейін,
Сөнбеді көңілдегі шырақ-үміт.
Түскендей,
Сабыр-сана сабылысқа,
Көнбейді көңіл шіркін бағынысқа.
Үлкейіп шырақ үміт,
Жана-жана,
Алаулы –
Айналғандай сағынышқа.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ