Екпіндеп кетіп қапты елден қашық,
Аққудай шөлге қонған көлден қашып.
Бұл Сәкен ауылына келе жатыр,
Бетбақты бір-ақ өтіп белден басып.
Өтсе де, сан құбылып, не түрленіп,
Бұл өмір бірте-бірте бетін беріп.
Көңілінде «Ақсақ киік» күй-әуені,
Өзі де ақсақ киік секілденіп…
Жеткенше ауылына асықты үміт,
Кеудеде бір сағыныш тасып-тұнып.
Мінеки, жеті ай бойы жасырын жүр,
Омбының түрмесінен қашып шығып.
Қаншама одан бері ай, күн өтті,
Ыдырап көңілдегі қайғы кетті.
Барғаны Баянауыл –
Байыз таппай,
Содан да ақын жүрек айнып өтті.
Ақынның көңілі пәс, ғаріп жаны,
Ат мінбей,
Жаяу жүріп арықтады.
Дұрыстап бір дем алып жатпақ еді,
Тыныстап қайда барса жарытпады.
Баяннан бермен қарай бет алғалы,
Ауылынан ұзап ақын кете алмады.
Жасырын жүрген жанның
Жөні бөлек –
Жеткісі келсе дағы,
Жете алмады.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ